எனக்கு வயசு 35.

இந்தியாவில் ஒரு சராசரி மனிதனின் ஆயுட்காலம் சுமார் 70 வயசுன்னு புள்ளிவிவரங்கள் சொல்கின்றன. அந்தக் கணக்கை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டால், என் வாழ்க்கையில் பாதி முடிந்துவிட்டது.

அதாவது, ஆட்டத்தின் முதல் பாதி முடிந்துவிட்டது.

எனக்கு கல்யாணமாகி ஆறு வருடங்கள் ஆகின்றன. அன்பான மனைவி. இரண்டு அழகான குழந்தைகள். வாழ்க்கை ஓரளவுக்கு நன்றாகத்தான் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால் சமீபகாலமாக என்னுடைய மனநிலையைப் பற்றி யோசித்துப் பார்த்தால், எனக்கே ஒரு விஷயம் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

நான் சந்தோஷமாக இருக்கிறேன்.

அதுவும் இப்போது இருக்கும் சூழ்நிலையில்.

சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று பார்த்தால், சந்தோஷமாக இருப்பதற்கான காரணங்களை விட, கவலைப்படுவதற்கான காரணங்கள்தான் அதிகம்.

AI வேலைகளை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. நான் வேலை பார்க்கும் நிறுவனத்தில் கடந்த ஒரு வருடத்தில் மூன்று முறை பணிநீக்கம் நடந்திருக்கிறது. தலையில் பெரிய Home Loan இருக்கிறது. சேமிப்பு என்று சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்கு ஒன்றும் இல்லை.

இப்படி எல்லாவற்றையும் சேர்த்து வைத்துப் பார்த்தால், வாழ்க்கையே என்னைப் பார்த்து,

"தம்பி… உனக்கு எதுக்குய்யா இவ்வளவு சந்தோஷம்?"

என்று கேட்க வேண்டும்.

ஆனால் நான் சந்தோஷமாக இருக்கிறேன்.

சமீபத்தில் என் தம்பிகள் எல்லோரும் சேர்ந்து ஒரு சந்திப்பு வைத்திருந்தோம். அப்போது என் தம்பியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, நான் ஏதோ ஒரு விஷயம் சொல்லிவிட்டேன். அப்போது பெரிதாக எதுவும் தோன்றவில்லை.

வீட்டுல் பிறகு அதையே திரும்பத் திரும்ப யோசித்துப் பார்த்தேன்.

அப்போதுதான் புரிந்தது.

"அட… இதுதானா நான் இப்போது சந்தோஷமாக இருப்பதற்கான காரணம்?" என்று சிரித்தேன்.

அது என்னவென்றால்—

என் மனைவியிடம் நான் நடிப்பதை நிறுத்திவிட்டேன்.

கல்யாணமாகி ஆறு வருடங்கள் ஆன பிறகு, அவளிடம் நான் நானாகவே இருக்கிறேன்.

வீட்டில் நான் எப்படி இருக்கிறேனோ, வெளியிலும் அதே ஆள்தான். அவளிடம் பேசும்போது என்ன சொல்ல வேண்டும், எதைச் சொல்லக்கூடாது, எப்படி சொல்ல வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அளந்து பேச வேண்டியதில்லை.

குடும்ப விஷயமாக இருக்கட்டும், தனிப்பட்ட விஷயமாக இருக்கட்டும், என்னுடைய நல்ல பக்கமாக இருக்கட்டும், நான் யாரிடமும் காட்ட விரும்பாத என்னுடைய மோசமான பக்கமாக இருக்கட்டும்—எல்லாமே அவளுக்குத் தெரியும்.

அவளிடம் நான் ஒரு திறந்த புத்தகம்.

என் மனைவி என்பதைக் கடந்து, அவள் எனக்கு ஒரு நல்ல தோழியாகிவிட்டாள். எந்த விஷயத்தையும் பேச முடியும். எந்த விஷயத்தையும் விவாதிக்க முடியும்.

சில நேரம் ஆலோசகர். சில நேரம் கணக்காளர். சில நேரம் மேலாளர்.

இந்த சுதந்திரமும், இந்த இயல்பான தன்மையும்—இதுதான் கடந்த சில வருடங்களில் எனக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய சந்தோஷம் என்று இப்போது புரிகிறது.

ஏனென்றால், எங்கள் திருமண வாழ்க்கையின் ஆரம்ப நாட்கள் எல்லாமே இப்படி இருந்துவிடவில்லை.

சில இருண்ட நாட்களும் இருந்தன. சில விஷயங்களுக்காக தொடர்ந்து நடிப்பது போலவும், என்ன பேச வேண்டும், எதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று யோசித்துக்கொண்டே இருப்பது போலவும் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

இப்போது அந்தத் தயக்கம் இல்லை.

நான் எப்படி இருக்கிறேனோ, அப்படியே இருக்க முடிகிறது. ஆங்கிலத்தில் “I’m in a good mental space” என்று சொல்லலாம்.

ஒரு மனிதனுக்கு இதைவிட பெரிய நிம்மதி வேறு என்ன வேண்டும்?

குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை நாங்கள் இருவருமே அவர்களை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்கிறோம். ஆனால் அதில் என் மனைவியின் பங்கு மிகப்பெரியது என்பதை நான் ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

அவளுக்கு ஆயிரம் வேலை இருந்தாலும், குழந்தைகளுக்கான விஷயங்களில் அவள் எப்படியோ நேரம் கண்டுபிடித்துவிடுகிறாள்.

சாப்பாடு தயார் செய்வது, ஊட்டுவது, குளிப்பாட்டுவது, உடை மாற்றுவது, அவர்களுக்குத் தேவையானதைப் பார்த்துக்கொள்வது என்று ஒரு முழுத் துறையையே அவள் தனியாக நடத்திக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அந்தத் துறையில் தேவைப்பட்டால் மட்டும் அழைக்கப்படும் தற்காலிக ஊழியர் நான்.

ஆனால் குழந்தைகளை அவள் பார்த்துக்கொள்ளும் விதத்தைவிட, எனக்கு இன்னும் அதிகமான சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.

அவள் என் பெற்றோர்களைப் பார்த்துக்கொள்ளும் விதம்.

அது யாரும் அவளுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்த கடமை இல்லை. "இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்" என்று யாரும் அவளிடம் எதிர்பார்க்கவும் இல்லை. அது அவளுக்குள்ளிருந்து இயல்பாக வருகிறது.

நாம் நேசிக்கும் ஒருவரை, நம்முடைய துணையும் அதே அக்கறையோடு பார்த்துக்கொண்டால், அதைவிட பெரிய மகிழ்ச்சி வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

ஒரு காலத்தில், Home Loan வாங்கிய பிறகு, செலவுகள் அதிகமாகிவிட்டதால், என் பெற்றோருக்கு மாதந்தோறும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த பணத்தை நிறுத்திவிடலாமா என்று நான் யோசித்திருக்கிறேன்.

அப்போது என் மனைவி அதற்கு சம்மதிக்கவே இல்லை.

"அவங்களுக்கு வருமானம் கிடையாது. நம்மளிடமிருந்து அந்தப் பணத்தை எதிர்பார்ப்பாங்க. அதை நிறுத்தக்கூடாது."

அவ்வளவுதான் அவள் சொன்னது. அதற்குப் பிறகு நான் என்ன சொல்ல?

என் பெற்றோர்கள் வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம், அவர்களுக்கு என்ன பிடிக்கும் என்று பார்த்து, பிடித்ததைச் சமைக்க அவள் கூடுதல் அக்கறை எடுத்துக்கொள்வாள்.

இதைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கே சில நேரம் ஆச்சரியமாக இருக்கும்.

ஏனென்றால், இதே பெண்ணைப் பற்றித்தான் ஒரு காலத்தில் எங்கள் குடும்பத்தில் பலரும்,

"இவள் நம்ம குடும்பத்தோடு ஒத்துப்போக மாட்டாள் போல…"

என்று நினைத்தார்கள். அதற்குக் காரணமும் இருந்தது.

அவள் ஆரம்பத்தில் மிகவும் அமைதியாகவும், ஒதுங்கியும் இருந்தாள். எங்கள் குடும்பத்தினருடனும் அவ்வளவு எளிதாகப் பழகவில்லை.

ஆனால் இப்போது நிலைமை அப்படியே தலைகீழ்.

சமீபத்தில் என் மனைவி என் குடும்பத்தினரை அழைத்துக்கொண்டு புடவை கடைக்குப் போயிருக்கிறாள். என் தம்பியின் வருங்கால மனைவிக்காக புடவை வாங்குவதற்கு. நான் வேலை காரணமாகச் செல்ல முடியவில்லை.

அவளோ என் குடும்பத்தினருடன் சேர்ந்து போய், புடவை பார்த்து, தேர்வு செய்து, வாங்கிக்கொண்டு வந்திருக்கிறாள். அதேபோல இன்னொரு நாள் நகைக்கடைக்கும் அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு போயிருக்கிறாள்.

இதைக் பார்க்கும்போது, எனக்கு சிரிப்பும் வந்தது. கொஞ்சம் யோசனையும் வந்தது.

ஒரு காலத்தில் என் மனைவி என் குடும்பத்துடன் வருவதற்கு அவ்வளவு விருப்பமாக இருக்கவில்லை. அதனால் நிறைய குடும்ப நிகழ்ச்சிகளுக்கு நான் மட்டுமே சென்று வந்திருக்கிறேன்.

சில நேரங்களில், குடும்ப நிகழ்ச்சி என்றாலே நான் தனியாகத்தான் கிளம்புவேன்.

இப்போது அதே பெண், என் உதவி இல்லாமலேயே என் குடும்பத்தைக் கவனித்துக்கொள்கிறாள்.

என் உறவினர்கள் எல்லோருக்கும் இப்போது அவளுடைய இருப்பு பிடித்திருக்கிறது. வெளியூர் பயணம் என்றால்,

"அவளும் வரணும்."

என்று கேட்கிறார்கள்.

எல்லோருடனும் அவள் இயல்பாகப் பழகுகிறாள். பேசுகிறாள். சிரிக்கிறாள்.

குடும்ப நிகழ்ச்சி என்றால் என்னிடம் மட்டும் சொல்லிக்கொண்டிருந்த உறவினர்கள், இப்போது அவளிடம் தொலைபேசியைக் கொடு, "அவளுக்கும் சொல்லிடுறேன்" என்று சொல்கிறார்கள்.

காலம் சில மனிதர்களை மாற்றுகிறது. ஆனால் அதைவிட அழகான விஷயம் என்ன தெரியுமா?

சில நேரங்களில் ஒருவர் மாறியிருக்கிறார் என்று நாம் நினைப்போம். உண்மையில் மாறியிருப்பது அவரல்ல.

அவரைப் பற்றிய நம்முடைய பார்வை.

இதையெல்லாம் சேர்த்து யோசித்துப் பார்த்த பிறகுதான், நான் ஏன் இப்போது சந்தோஷமாக இருக்கிறேன் என்று எனக்கே புரிந்தது.

என் குடும்பம் அவளை தங்களில் ஒருத்தியாக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது.